هو الرئوف

 میخواستم تو را خورشید بنامم- از روشنایی منتشرت- دیدم خورشید سکه صدقه ای است که تو هر صبح از جیب شرقی ات در می آوری دور سر عالم میچرخانی و در صندوق مغرب می اندازی  بدین سان استواری جهان را تضمین میکنی

می خواستم نام تو را ابر بگذارم -از شدت کرامتت- دیدم که ابر دستمالی است که تو با آن عرق های آسمانی ات را از جبین می سایی و بر پبشانی زمین های تبدار می گذاری

میخواستم تو را آسمان بخوانم- از وسعت آبی نگاهت- دیدم که آسمان سجاده کوچکی است که تو برای عبادت مدام زیر پا می افکنی

میخواستم تو را اقیانوس صدا کنم- از بی کرانگی ات -دیدم که اقیانوس جرعه آبی است که تو به لبهای عطشناک زمین بخشیده ای

میخواستم تو را نسیم لقب دهم- از لطافت و مهربانیت- دیدم که نسیم فقط بازدم توست که در فضای قدسی فرشتگان تنفس میکنی

به اینجا رسیدم که :

زیباترین و زیبنده ترین تام همان است که خدای برای تو برگزیده است ای کریم ترین بخشنده روی زمین.

ای جواد!

پی نوشت:
۱)دست بر زمین کوبید سر به آسمان بلند کرد و مدتها غرق در تفکر شد...فکر به انچه که با مادرش کردند - محکم و مطمئن و قاطع گفت : اما والله لاخرجنهما ثم لاحرقنهما ثم لاذرینهما تم لانسفنهما فی الیم نسفا.....
۲) برگرفته از کتاب مهربانترین آسمانی.
۳)سر زمستی بر نگیرد تا به صبح روز حشر/هرکه چون من در ازل یک جرعه خورد از جام دوست